kimim ben?

Yaşamını salamura misali tuzlu bir ortamda ardıllı olayların tekelinde başlatmış bir şahıs. Sonrasında polikliniksel canlanma. Perde arkasından izleyip, herşeyin mantıklı bir açıklaması olduğunu düşünürken, elime geçen pastel boyaların tırnaklarıma bulaşması ile böyle olmadığını gördüm. Yaşamı ne kadar boyamaya çalışırsak çalışalım o hep bizim gördüğümüz gibi değil.

Kola, çay, ara da bir içki ve hayata dair ne isteği varsa onu yudumlayan bir tip. yemek ayırt etmemekle beraber okul dönemlerinde mecburen patates kızartma, mercümek çırbası ve klişe okul yemeklerine tamaa etme durumlarında. Yatağımda düşünlerimi dilime, hayallerimdekini yastığıma indirip yüreğimdekini avuçlarımın arasına alıp, avuçlarımın kenetleyerek, üzerine kafamı koyar uyurum.

Deli Cevat isminde her zaman önümde yürüyen ayrılmaz bir bütünüm var. Zamanla gitcek ona üzülüyorum. Yazın bıraktığım sakalımın keçi tipi yüzünden çoğu zaman satanist oluyorum. Mantıklı yanıtlar bulamadığım için bazı dogmalarım var. Fazla didiklenmesine kızarım.

Hayallerimin peşinden sonuna kadar ilerler ve gerçeklerin süzgecinden geçirerek ardını getiririm mutlaka. bu ve bundan fazlasıyım..

Ölümü düşlerinde yakan, muzur kedi...

beni söz edimlerinde arayan gizli kapaksız açık yürekli, yüreğinde ben(cil)likleri olansın sen. Seni sen eden, sensiz kimliklerinsen. Neyin içerisindesin sen!

Benim tanımlanmayan dilsizliklerimi anlayaman, istiridye kıskaçlarında
yolladığım balık azğında mevcutsun sen. Seni rüzgarlara itenere koşan,
saçlarını onların yastığına yaslayansın sen. Sensiz söz edimsiz
olamayacaklarını göremeyecek kadar poh pohlanmaya alıştırılmaya
çalışılan, tertemiz yürekli ağaç perisisin sen..

ya
ben
neyim
ne değilim
gitmeleri dilime
dolladığım sobanın
isimiyim ben. (Küflü yorgan)